HappyEnd für Tapio (Holland)

Beste mensen van stichting AAI, Verleden jaar juni hebben wij onze hond Tapio uit La Palma gekregen. Ik heb nog regelmatig berichtjes gestuurd naar de AAI-vrijwilligers Rob en Jeanne, die ons op het vliegveld hadden opgevangen. Hier even een berichtje aan jullie om te weten hoe wij het tot nu toe allemaal hebben ervaren.

Verleden jaar kwamen wij in een groter huis dan voorheen te wonen, een uitgesproken kans om een hond te nemen. Onze vorige huizen waren veel te klein om een hond een eigen plek te geven. Ik heb toen na lang overleg met mijn vriend besloten dat we een hond uit een asiel of iets dergelijks zouden nemen want ik ben van mening ben dat er genoeg dieren rondlopen die een nieuwe kans en een beter leven verdienen. Toen ben ik via Google allerlei dierenasielen en dergelijke op gaan zoeken, en ben toen ook op jullie site terecht gekomen. De eerste paar weken heb ik om de paar dagen gekeken en op een gegeven moment stond hij daar;......... Tappio! Ik was gelijk helemaal gek op die hond. Maar mijn vriend had zijn bedenkingen, en ik vond het belangrijk dat het een hond was die ons allebei aansprak. Maar na het lezen van de informatie op de site hebben we besloten om toch te reageren. Enkele dagen later belde Lydia met vragen en uitleg. Zij zou me later terug bellen. Ik kon haast niet wachten, later die dag kwam het verlossende telefoontje, volgens de verzorgers van Tappio zou hij goed bij ons passen. En helemaal tot onze verrassing, we konden hem dinsdag's al ophalen op Dusseldorf!



Gelijk vrij genomen voor de hele dag. Maandagavond de auto klaargemaakt. Er was geadviseerd een handdoek en een vuilniszak (tegen het doorlekken mocht ie gaan plassen in de auto) mee te nemen. We namen ook eten, speeltjes, vetbedden en een halsband mee en alles wat verder nog voor een hond nodig is. Lekker vroeg weggegaan en met pijn in mijn buik van de zenuwen zitten wachten op het vliegveld. We wilden eigenlijk nog even naar het centrum gaan, maar daar stond file en we waren bang dat we anders te laat op het vliegveld zouden zijn. Toen kwam hij aan in zijn bench. Zo schattig en dronken van de vliegtabletjes zat hij uit zijn ogen te kijken. Naar buiten, daar werd hij aan ons overgedragen. Hij was nog een beetje slaapdronken, maar zo lief..... Na de overdracht zijn we rustig naar de auto gelopen. Mijn vriend was vanaf het eerste moment zo trots en helemaal gek op hem! In de auto hebben we hem gelijk op het kleedje gelegd waar hij thuis ook op zou gaan slapen, ik had het idee dat dat dan in ieder geval iets zou zijn wat hij zou herkennen bij ons thuis. Onderweg naar huis veelvuldig gestopt op parkeerplaatsen om hem zijn behoefte te laten doen. Het is allemaal prima gegaan. Thuis alles uitgeladen en als eerste zijn kleedje op zijn plekje gelegd, en wat bleek, na een tijdje rondgesnuffeld en met ons gespeeld te hebben liep hij naar zijn bedje en ging slapen. Het was voor hem ook een lange dag en spannende dag geweest, hij was thuis en zo voelde het ook! De eerste paar maanden was mijn vriend thuis, daar waren we heel blij om want dan hoefde hij geen moment alleen te zijn overdag. Na een paar dagen belde mijn vriend me op mijn werk op. Hij was iedere dag met Tappio in het park geweest, had hem aan een heel lang touw gedaan en hem zo ook buiten geleerd te komen als wij hem riepen. Dat was dus de eerste dag dat hij hem los had gelaten en hij had supergoed geluisterd. Dat is nog altijd niet veranderd en Tappio volgt ons op de voet.

Mijn vriend moest na een tijd weer gaan werken en nu blijft Tapio overdag bij mijn moeder. Mijn moeder gaat 2x per dag met hem naar het park en hij heeft daar heel veel vriendjes. En natuurlijk tussendoor korte uitstapjes. 's Avonds haal ik hem weer op en gaan we samen weer naar huis. Als wij naar de winkel gaan om boodschappen komen we langs het strand. Gelijk gaat hij dan met zijn neus het raam uithangen en staat dan te trappelen om naar buiten te kunnen, daar zijn we dus ook zeker 2x in de week te vinden, weer of geen weer. Ook hij vindt het fijn dat het weer langer licht blijft, want nu wordt hij s'avonds ook nog lekker met hem gespeeld in het park. Nadat we hem een paar maanden hadden zijn we wel geschrokken. Hij was bij mijn moeder en toen wilde hij niet opstaan. Zij heeft mij gebeld en ben toen gelijk naar haar toe gereden. Zelfs toen hij mij zag wilde hij niet opstaan en kwam met veel pijn en moeite naar me toe gekropen. Heb hem gelijk naar de auto gebracht en heb mijn vriend opgehaald en zijn naar de dierenarts gereden. Toen we daar aankwamen ging hij alweer een beetje staan. De dokter heeft hem toen gelijk heel goed onderzocht op van alles en nog wat, en hem een morfine spuit gegeven. Verder kon ze niets doen en we moesten maar even kijken hoe het de komende dagen ging. Daarna had hij nergens meer last van. Ben aan het eind van die week nog bij de dierenarts langsgeweest, die constateerde dat het gewoon een groeistuip was geweest. Gelukkig maar. Hij heeft er nooit meer last van gehad en is ontiechelijk gegroeid, zeker als je bedenkt dat hij pas 1 jaar is geworden. Nou, dat was het wel. Ik wil iedereen aanraden ook een dier van jullie te nemen. En wat betreft Tappio, die hoort gewoon bij ons!

Groetjes,
Bram, Esther en Tapio